“Ga zitten,” zei ik kalm, terwijl ik de scheidingspapieren uit mijn lade haalde. Leonard’s glimlach bevroor even. Oliver keek nieuwsgierig rond, niet begrijpend waarom papa zo serieus keek. Megan stond met haar handen op haar heupen, haar houding zelfverzekerd, alsof ze dacht dat ze hier de touwtjes in handen had.

Ik legde de papieren op tafel. “Onderteken dit. Vandaag. Of we regelen het via de rechtbank.”

Leonard’s ogen vernauwden zich. “Gabrielle… dit is niet het moment om te overhaasten. We kunnen dit rustig bespreken. Samen. Als een familie.”

Ik glimlachte, maar het was geen vriendelijke glimlach. Het was de kalmte van iemand die alles had berekend. “Een familie?” vroeg ik zacht. “Je noemt jezelf een vader, terwijl je al drie jaar afwezig was. Je hebt niet één telefoontje gepleegd, geen vragen gesteld, geen aandacht besteed aan het bedrijf dat wij samen runden, geen interesse getoond in het huis dat ik beheerde, en nu verwacht je dat ik jou en je nieuwe gezin verwelkom?”

Leonard slikte, maar zei niets. Megan rolde met haar ogen, alsof ze mijn woorden wilde negeren. Oliver greep aan mijn hand, en ik kneep zachtjes terug.

“Goed,” zei ik. “Luister goed. Vanaf dit moment… niets is meer zoals vroeger. Het huis, het bedrijf, alles – dat is van mij. Alles wat je denkt te hebben, is tijdelijk zolang het niet in jouw naam staat. En geloof me, ik heb alles gecontroleerd.”

Lees verder op de volgende pagina