Ethan stond stokstijf bij de trap. Zijn ogen gleden over de perfect gedekte tafel, over de geur van gebakken eieren en verse koffie, en uiteindelijk landden ze op Michael. Het was alsof hij een spiegel zag van iemand die hij niet kende, iemand die niet bang was om hem recht in de ogen te kijken.

“Wat doe jij hier?” vroeg Ethan, zijn stem een mengeling van verwarring en woede.

Michael stapte naar voren, rustig, maar zijn aanwezigheid vulde de kamer alsof hij alle ruimte opeiste. “Laura heeft me gebeld,” zei hij kort. “We moeten praten.”

Ethan lachte, een geforceerde, nerveuze lach die niet echt leek. “Praten? Over wat? Jij gaat mij niet vertellen wat ik moet doen in mijn huis.”

“Nee,” zei Michael, kalm. “Maar jij hebt besloten regels te breken die geen enkele moeder zou moeten tolereren.”

Ethan’s handen balden zich tot vuisten. “Dus jij komt me nu bedreigen? Samen met mama?” Zijn ogen flitsten naar mij, maar ik stond rechtop, onverzettelijk.

“Niet bedreigen,” zei ik zacht maar vastberaden. “Ik geef je een keuze.”

Hij trok een wenkbrauw op. “Een keuze? Welke keuze?”

Lees verder op de volgende pagina