De kapel werd stil. Zelfs het zachte geritsel van de priester die zijn boek op tafel legde, leek nu op een overdreven echo in een ruimte waar adem bijna verboden leek. Mensen hielden hun adem in. De vrouw naast Raúl keek van hem naar Yoana, en haar glimlach was verdwenen. Haar ogen waren groot van verwarring, bijna van angst.

Yoana nam een stap naar voren, haar rug recht, haar blik scherp als een mes. “Iedereen hier denkt dat dit een eenvoudige begrafenis is. Dat we samen rouwen. Maar sommige dingen mogen niet onopgemerkt blijven.” Ze legde het bankafschrift op de kist. “Raúl heeft het afgelopen jaar nauwelijks bijgedragen aan Valeria’s zorg. Alles wat nodig was om haar medicijnen, behandelingen en ziekenhuisverblijven te betalen, kwam van mij. Van niemand anders.”

Een lichte schok ging door de aanwezigen. Murmelen steeg op als een golf die langzaam tegen de muren sloeg. Raúl’s hand trilde licht, alsof hij elk moment uit elkaar zou vallen.

“Waarom vertel je dit hier?” stamelde hij. “Dit is privé, dit is niet de plek…”

Lees verder op de volgende pagina