Die ochtend brak langzaam het zachte zonlicht door de gordijnen, en voor het eerst sinds maanden voelde Elena iets van een lichte opluchting in zich opkomen. Ze keek naar de ontbijttafel: zorgvuldig neergezet, met kopjes dampende koffie en vers gesneden fruit. Haar kinderen, Diego en zijn jongere zus Mariana, zaten nog stil aan tafel, ieder verdiept in hun eigen gedachten. Het was alsof de spanning van de afgelopen nacht in de lucht hing, zwaar en onzichtbaar.

Toen klonk het gezoem van een motor buiten. Elena kneep haar handen even samen voordat ze naar het raam liep. Daar stond Roberto, haar ex-man, in de felle ochtendzon. Zijn blik was zacht, maar vastberaden, en Elena voelde een mengeling van angst en hoop in zich opkomen. Ze had hem jaren vermeden, bang voor de confrontatie met de herinneringen en de pijn van het verleden, maar dit keer was het anders.

Ze opende de deur. “Dank je dat je gekomen bent,” zei ze, haar stem bijna fluisterend.

Roberto knikte. “Ik zei toch dat ik zou komen,” zei hij, en er lag een zekere kalmte in zijn stem die Elena even deed vergeten waarom ze zo bang was.

Lees verder op de volgende pagina