Skip to content 
Ze sloeg het open en schreef iets.
Ik maakte een screenshot en zoomde in.
Het handschrift was klein maar duidelijk.
“03:02 – Mateo weer onrustig na voeding van Clara.”
Mijn hart sloeg een slag over.
Na voeding van Clara?
Clara paste soms op wanneer Lina even moest douchen of wanneer ik laat thuiskwam van kantoor. Ze had altijd gezegd dat ze de jongens alleen maar wilde helpen.
Maar waarom noteerde Lina dat zo precies?
Ik keek verder.
De volgende regel stond er al.
“Rustig geworden na huid-op-huidcontact. Ademhaling stabiel.”
Ik voelde iets wat ik al weken niet had gevoeld.
Hoop.
Maar ook verwarring.
Waarom had niemand mij verteld dat Mateo alleen rustig werd op deze manier?
Waarom zei Dr. Vela steeds dat het simpelweg koliek was?
En waarom schreef Lina specifiek Clara’s naam op?
Mijn gedachten werden onderbroken toen Lina plotseling verstijfde.
Ze draaide haar hoofd langzaam naar de gang.
Iemand liep langs de deur.
De camera in de gang schakelde automatisch over op beweging.
Ik tikte snel op het scherm.
Daar zag ik haar.
Clara.
Mijn schoonzus liep door de gang in een zijden kamerjas, haar telefoon in haar hand. Ze bleef even voor de babykamer staan.
Mijn adem stokte.
Ze legde haar hand op de deurklink.
Maar Lina had haar al gehoord.
Binnen in de kamer ging Lina snel weer op de vloer zitten, Mateo tegen haar borst gedrukt alsof hij nog sliep.
De deur ging langzaam open.
Clara stak haar hoofd naar binnen.
“Alles in orde?” vroeg ze zacht.
Lina knikte.
“Ja. Mateo had een beetje kramp, maar hij is alweer rustig.”
Clara keek naar het wiegje van Samuel.
Toen naar Mateo.
Haar blik bleef iets te lang hangen.
“Ik kan hem wel even overnemen,” zei ze.
Lina schudde haar hoofd.
“Het is niet nodig. Hij slaapt bijna.”
Er viel een korte stilte.
Op de tablet zag ik Clara’s gezicht dichterbij komen in het infraroodlicht. Haar glimlach was dun, bijna gespannen.
“Je werkt te hard,” zei ze. “Je moet ook rust nemen.”
“Ik rust later wel,” antwoordde Lina kalm.
Clara keek nog een moment rond in de kamer, alsof ze iets zocht.
Toen draaide ze zich om.
“Goed dan. Laat het me weten als er iets is.”
De deur sloot.
Ik bleef roerloos naar het scherm kijken.
Lina bleef nog een paar minuten zitten. Pas toen ze zeker wist dat de gang leeg was, stond ze op en legde Mateo voorzichtig terug in zijn wieg.
Maar voordat ze hem losliet, controleerde ze iets.
Ze rook aan zijn deken.
Mijn wenkbrauwen trokken samen.
Daarna pakte ze een schone doek uit de lade en verving de deken.
Pas toen ging ze weer zitten.
Ze keek recht naar de camera.
Niet alsof ze wist dat hij er was… maar alsof ze diep nadacht.