De liftdeuren sloten met een zachte klik, en Sofía klemde haar blauwe map stevig tegen zich aan. Ze voelde het gewicht van de verantwoordelijkheid op haar schouders, al was ze maar acht jaar oud. Javier staarde naar zijn telefoon, het apparaat strak tegen zijn oor gedrukt, zijn gezicht strak van concentratie.

“Ja… ja, ik begrijp het,” zei hij met een stem die zwaarder klonk dan normaal. “Stuur me meteen de locatie door. Ik kom eraan.” Hij beëindigde het gesprek en draaide zich langzaam om naar Sofía.

“Het spijt me, lieverd,” begon hij zacht. “Het is erger dan ik dacht. Je moeder zit in een situatie waar we onmiddellijk op moeten reageren.”

Sofía knikte, haar ogen groot en ernstig. Ze had geleerd kalm te blijven, zoals haar moeder haar altijd had verteld. “Wat kunnen we doen?” vroeg ze zachtjes.

Javier keek haar een moment lang aan, zichtbaar onder de indruk van haar vastberadenheid. “We gaan er nu heen,” zei hij. “En jij blijft dicht bij mij. Oké?”

De lift stopte op de zesde verdieping en ze stapten uit, de lange, glimmende gangen van GlobalTech in. Medewerkers keken hen na, fluisterend en half lachend, half verbaasd. Een klein meisje dat in het kantoor van de financieel directeur rondliep, was niet iets wat men elke dag zag.

Toen ze buiten het gebouw stonden, haalde Javier een zwarte SUV uit de parkeergarage. Het was een snelle, stille auto, ontworpen voor zakelijke urgenties. Sofía stapte voorzichtig in en hield de map stevig vast.

Lees verder op de volgende pagina