Papa reed rustig door de stad, de avondzon wierp lange schaduwen over het asfalt. Noah knipperde slaperig met zijn ogen, zijn handjes krullend om Papa’s vinger. Voor het eerst in maanden voelde ik een sprankje veiligheid. De angst en het gewicht van afhankelijkheid leken voor een moment van me af te glijden.

“Pap… wat ga je doen?” vroeg ik zacht, bijna fluisterend, bang dat hij me niet serieus zou nemen.

Hij keek naar mij via de binnenspiegel. “Wat moet gebeuren, Emily. Soms moet je mensen laten voelen dat er grenzen zijn. Dat hun spelletjes niet langer werken.”

Mijn maag draaide zich om. Ik wist dat hij niet zomaar een gesprek wilde voeren; dit zou een confrontatie worden, en ik had geen idee wat Linda en Daniel zouden doen als ze ons zagen aankomen.

Het appartement van Linda lag aan het einde van een smalle straat, net voorbij een rijden oude herenhuizen. Papa parkeerde op de stoep, precies tegenover het gebouw, en sloeg de motor af. Het was stil in de auto, op Noah’s zachte ademhaling na.

Papa draaide zich naar mij toe. “Blijf hier rustig zitten. Kijk naar Noah. Adem. Laat mij dit regelen.”

Voordat ik iets kon zeggen, stapte hij uit. Zijn lange passen brachten hem naar de voordeur van het appartement. Ik hoorde een zacht klikken, gevolgd door de schelle stem van Linda.

“Emily?” riep ze, waarschijnlijk verrast door zijn plotselinge verschijning.

Papa antwoordde niet meteen. Hij bleef staan, zijn schouders breed, zijn ogen vastberaden. “Linda Daniels,” zei hij langzaam, zodat elk woord als een waarschuwing klonk, “ik geloof dat we een paar zaken moeten bespreken.”

Lees verder op de volgende pagina