Ik bleef een paar seconden naar de telefoon staren nadat Thomas had opgehangen. Zijn woorden echoden nog in mijn hoofd. “Doe niet zo dramatisch.” Alsof het allemaal een klein misverstand was.

In de woonkamer hoorde ik Marta nog steeds rondlopen. Kasten gingen open en dicht, alsof ze al bezig was mijn spullen te inventariseren.

Ik ademde diep in.

Drie jaar huwelijk. Drie jaar waarin ik dacht dat we een partnerschap hadden opgebouwd. Natuurlijk wist ik dat Thomas soms overdreef tegenover anderen. Hij hield ervan om succesvol te lijken. Maar ik had nooit gedacht dat hij zo’n groot verhaal had opgebouwd, en dat mijn eigen huis daarin slechts een decorstuk was.

Mijn telefoon trilde opnieuw. Een bericht van hem.

“Ik ben er over ongeveer veertig minuten. Maak je geen zorgen. Ik regel mama wel.”

Ik glimlachte zwak. Het ging hier niet alleen om zijn moeder.

Het ging om de waarheid.

Ik liep naar de kast en haalde een map tevoorschijn. Binnenin zaten de documenten van het appartement: het koopcontract, de registratie, de schenkingsovereenkomst van mijn ouders. Alles stond duidelijk op mijn naam.

Mijn ouders hadden me dit appartement gegeven vlak voordat ik met Thomas trouwde. Niet omdat ze hem niet vertrouwden, maar omdat ze wilden dat ik altijd een plek had die echt van mij was.

Op dat moment klonk er een harde klop op de slaapkamerdeur.

“Sophie!” riep Marta. “Ben je eindelijk aan het inpakken?”

Ik opende de deur langzaam.

Ze stond in de gang met haar armen over elkaar. Achter haar lag de woonkamer er rommelig bij. Mijn gebroken vaas lag nog steeds op de vloer.

Lees verder op de volgende pagina