Skip to content
Daniel bleef een paar seconden roerloos staan. Zijn blik ging van sheriff Reed naar dominee Harris en daarna naar mijn zus Elaine. Het zelfverzekerde glimlachje dat hij een moment eerder had, was volledig verdwenen.
“Wat… wat doen jullie hier?” vroeg hij uiteindelijk.
Sheriff Reed schoof zijn stoel iets naar achteren, maar bleef kalm zitten.
“Je moeder heeft ons vanochtend vroeg gebeld,” zei hij rustig. “Ze vertelde dat er gisteravond iets ernstigs is gebeurd.”
Daniel keek meteen naar mij. Zijn ogen zochten naar een teken dat dit allemaal een grap was. Maar ik stond gewoon bij het aanrecht met de koffiepot in mijn hand.
“Mam… je hebt toch niet echt…” begon hij.
“Ga zitten, Daniel,” zei ik zacht.
Mijn stem was niet boos. Niet hard. Gewoon vastberaden.
Langzaam trok hij een stoel naar achteren en ging zitten. De houten poten schraapten over de vloer. Voor het eerst sinds lange tijd leek hij niet de controle over de situatie te hebben.
Niemand sprak een paar seconden.
De geur van spek en versgebakken biscuits hing nog steeds in de keuken, maar de sfeer was allesbehalve gezellig.
Dominee Harris vouwde zijn handen op tafel.
“Daniel,” zei hij vriendelijk maar ernstig, “je moeder heeft ons gevraagd om hier te zijn omdat ze wilde dat dit gesprek eerlijk en rustig zou verlopen.”
Daniel keek naar zijn bord, maar raakte het eten niet aan.