Ik deed mijn best om alles uit te leggen: hoe hij in mijn armen begon te huilen, hoe geen enkele methode hem kon kalmeren, en hoe ik iets aan zijn luier had gezien dat me de rillingen gaf.

Terwijl de verpleegster zijn temperatuur, hartslag en ademhaling controleerde, voelde ik mezelf langzaam weer een beetje ademhalen. Maar de spanning bleef. Dit was geen gewone babykwaal.

Na een paar minuten kwam de kinderarts binnen. Een jonge vrouw met een rustige uitstraling, Dr. Carmen Ruiz. Ze keek naar de baby en glimlachte geruststellend, maar haar ogen toonden begrip voor mijn bezorgdheid.

“Goed dat u bent gekomen,” zei ze zacht. “Het is beter dat we hem hier hebben, zodat we kunnen uitzoeken wat er aan de hand is.”

Ze begon een grondig onderzoek, terwijl ik naast het bed zat en hem zachtjes over zijn rug wreef. Hij ontspande een fractie, alsof hij voelde dat ik er was. Zijn gehuil werd iets minder, maar verdween niet.

Dr. Ruiz fronste terwijl ze zijn lichaam bekeek. “Ik wil een paar tests doen, vooral bloedonderzoek en een echo. Het kan iets simpels zijn zoals een infectie, maar we willen niets riskeren.”

Ik knikte, en voelde een mix van opluchting en angst. Opluchting omdat hij nu in goede handen was, angst omdat het nog steeds onzeker was wat er echt mis was.

De eerste uren

De uren die volgden, voelden eindeloos. Terwijl de baby in een wieg naast mij lag, met sensoren aan zijn pols en een infuus in zijn kleine armje, probeerde ik rustig te blijven. Ik praatte zachtjes tegen hem, fluisterde zijn naam en vertelde hem dat ik er was. Af en toe keek Dr. Ruiz me aan met een geruststellende blik, en dat hielp iets.

Na een paar uur kwamen de eerste testresultaten binnen. Mijn maag draaide zich om toen de dokter me bij zich riep.

“Mevrouw, er is iets op de test dat we moeten volgen. Het lijkt op een infectie, maar het is nog niet duidelijk hoe ernstig het is. We gaan hem nu verder monitoren en een antibioticakuur starten om elk risico te minimaliseren.”

Ik voelde een moment van paniek opkomen. “Is hij… in gevaar?” vroeg ik bijna fluisterend.

Dr. Ruiz legde haar hand op mijn arm. “We hebben hem op tijd gebracht. U hebt het juiste gedaan. Nu kunnen we snel handelen en complicaties voorkomen.”

Ik knikte en voelde hoe een traan over mijn wang rolde. “Dank u… dank u dat u hem helpt.”

Lees verder op de volgende pagina