Ik glimlachte breed. “Ja, pap. Alles is geregeld. Kom binnen.”

Hij stapte naar binnen en keek om zich heen, duidelijk op zijn gemak. “Nou, dit huis is precies zoals ik het herinnerde. Maar goed, tijd om te regelen dat alles officieel wordt overgedragen.”

Ik knikte. “Ja, natuurlijk. Hier is het papierwerk.”

Hij nam de stapel papieren aan en begon te bladeren. Daniel deed alsof hij rustig koffie zette in de keuken, terwijl ik de kinderen naar boven stuurde met een spelletje. Zo waren ze uit het zicht maar nog steeds veilig.

Pap begon te fronzen. “Hmm… dit ziet er allemaal in orde uit, maar… wat is dit?” Hij wees naar een document dat duidelijk door onze moeder was ondertekend.

“Dat is het testament van mama,” zei ik zacht. “Daarin staat alles duidelijk beschreven. Ze wilde dat wij – jij weet wel, de kinderen – het huis zouden blijven bewonen en dat het nooit verloren zou gaan aan iemand die geen betrokkenheid bij ons heeft gehad.”

Zijn glimlach vervaagde een beetje. “Maar… hoe kan dit?”

Daniel kwam terug met de koffie en zette de mokken op tafel. “Mama was slim, pap. Heel slim.”

Zijn vriendin keek nu ook gespannen. “Wacht even… jullie zeggen dat dit huis van jullie blijft?”

Ik knikte. “Ja. Volgens mama’s testament is het huis bedoeld voor ons, en alles wat daarbinnen zit ook. Ze heeft zelfs een clausule laten opnemen dat jij, pap, het huis niet zomaar kunt opeisen.”

Pap werd rood van woede. “Dat kan niet! Dat kan gewoon niet! Ik ben haar echtgenoot!”

Daniel stapte naar voren. “Je bent nu officieel gescheiden, pap. Ze heeft alles legaal geregeld voordat ze stierf. Ze had het recht om te beslissen wat er met haar eigendommen gebeurde.”

Pap stampte met zijn voet op de vloer. “Ik kan hier niet tegen! Dit is belachelijk!”

Ik keek hem recht aan, mijn stem ijzig kalm. “Pap, je had nooit moeten vertrekken toen mama je het meest nodig had. En nu? Jij dacht dat je terug kon komen en alles kon opeisen. Maar wij hebben gehandeld zoals zij het wilde.”

Zijn vriendin greep zijn arm. “Misschien moeten we gewoon… eh… rustig praten?”

Maar Daniel schudde zijn hoofd. “Er is niets om te bespreken. De documenten spreken voor zich. Alles wat mama wilde is duidelijk.”

Pap keek naar de stapel papieren, zijn handen trilden licht. “Jullie… jullie hebben me…?”

Lees verder op de volgende pagina