Ik hapte naar adem en probeerde mijn gedachten te ordenen. “Laura? Wat is er gebeurd met de kinderen?” vroeg ik, mijn stem trillend.

Ze slikte hard en snikte opnieuw. “Het is niet wat je denkt… Het is gewoon… Thomas… hij is… in paniek. Hij zei dat hij een fout had gemaakt. Hij dacht dat… dat er iets mis was met de chocolade.”

Mijn hart klopte in mijn keel. “Wat bedoel je, Thomas dacht dat er iets mis was met de chocolade?”

“Het… het was een soort test,” snikte ze. “Thomas… hij had iets… iets speciaals in de chocolade laten verwerken. Iets dat veilig is, maar hij wilde dat het als een verrassing was. Hij… hij had me verteld dat hij wilde dat niemand het open zou maken behalve hijzelf. Het was een soort van experimenteel recept van die chocolatier. Hij dacht dat het een geheime manier was om een herinnering aan je verjaardag onvergetelijk te maken… Maar nu… jij hebt het gegeven aan de kinderen en Laura… en hij was zo bang dat er iets fout zou gaan.”

Ik voelde een koude rilling langs mijn rug lopen. “Maar… het was veilig, toch?”

Laura snikte weer. “Ja, natuurlijk… het is volkomen veilig. Het is alleen dat hij zo… obsessief was over het moment. Het moest perfect zijn. Hij had er maanden over nagedacht. Het ging niet om de kinderen of de chocolade zelf… het ging om het idee dat hij alles onder controle moest hebben. En nu… hij is helemaal in paniek, omdat hij dacht dat het mis ging.”

Lees verder op de volgende pagina