Skip to content
Zonder na te denken rende ik naar haar kamer.
Mijn voeten waren koud op de vloer terwijl ik de gang door liep.
Toen ik de deur van haar kamer opendeed, was alles stil.
Het matras was weer normaal.
Anaya lag rustig te slapen, precies in het midden van het bed.
Alsof er niets gebeurd was.
Ik ging naast haar zitten en streek voorzichtig haar haar uit haar gezicht.
Ze ademde diep en rustig.
“Mama?” mompelde ze slaperig.
“Shhh… ga maar weer slapen, lieverd,” fluisterde ik.
Ze draaide zich om en viel meteen weer in slaap.
Ik bleef nog een paar minuten zitten.
De kamer voelde normaal.
Te normaal.
Toch besloot ik iets te doen.
De volgende ochtend vertelde ik Rohan wat ik had gezien.
Hij fronste even, maar schudde daarna zijn hoofd.
“Je hebt waarschijnlijk verkeerd gekeken,” zei hij kalm.
“Camera’s kunnen schaduwen vervormen. Het is midden in de nacht, je was moe.”
Ik wilde hem geloven.
Echt waar.
Maar iets diep in mij zei dat er iets niet klopte.
Die avond besloot ik iets anders te proberen.
Toen ik Anaya naar bed bracht, ging ik naast haar zitten.
“Anaya,” zei ik zacht.
Ze keek me aan met haar grote, nieuwsgierige ogen.
“Voel je nog steeds dat je bed klein wordt?”
Ze knikte langzaam.
“Ja.”
“Wanneer gebeurt dat?”
Ze dacht even na.
“Wanneer ik bijna slaap.”
Mijn hart sloeg een slag over.
“Voel je iemand naast je?”
Anaya keek naar het plafond.
“Niet altijd.”
“Maar soms wel?”
Ze knikte weer.
Toen zei ze iets dat me diep raakte.
“Maar mama… het voelt niet eng.”
Ik knipperde verbaasd.
“Niet eng?”
Ze schudde haar hoofd.
“Het voelt warm.”
Ik wist even niet wat ik moest zeggen.
Die nacht besloot ik wakker te blijven.
Ik zette de camerabeelden op mijn tablet en ging op de bank zitten.
Uren gingen voorbij.
23:30.
00:15.
01:40.
Niets gebeurde.