Het geluid van piepende banden sneed door de lucht. De zwarte SUV remde hard en kwam enkele meters verder tot stilstand. Mensen op de stoep hielden hun adem in.

Marina lag nog op de grond, haar armen stevig om het kleine meisje heen. Haar hart bonsde alsof het uit haar borst wilde springen.

“Gaat het goed met je?” fluisterde ze.

Het meisje knipperde even met haar ogen. Daarna knikte ze voorzichtig.

“Ik… ik denk het,” zei ze met een klein stemmetje.

Pas toen durfde Marina haar los te laten. Ze voelde een lichte pijn in haar schouder en knie, maar daar besteedde ze nauwelijks aandacht aan. Het enige wat telde was dat het kind ongedeerd was.

Op dat moment kwam de oppas eindelijk aangerend, zichtbaar geschrokken.

“Oh mijn hemel! Sofia!” riep ze terwijl ze het meisje omhelsde.

Ze keek vervolgens naar Marina, nog steeds half liggend op de stoep.

“Dank u… dank u wel,” stamelde ze.

De bestuurder van de SUV stapte ondertussen uit, bleek en nerveus. Omstanders begonnen te fluisteren en sommigen maakten zelfs foto’s met hun telefoons.

Maar Marina dacht alweer aan de tijd.

Ze keek snel op haar horloge.

16:02.

Als ze de bus miste, zou ze te laat zijn om Clara op te halen.

Langzaam stond ze op, klopte het stof van haar uniform en pakte haar tas van de grond.

“Alles is in orde,” zei ze vriendelijk tegen de oppas. “Let de volgende keer gewoon beter op.”

De jonge vrouw knikte snel, nog steeds geschrokken.

“Mag ik uw naam weten? De familie wil u vast bedanken.”

Lees verder op de volgende pagina