Skip to content 
De enige stabiele bron van inkomen voor haar en haar kinderen.
Verdwenen.
Maar in plaats van boos te worden, voelde ze vooral verdriet.
Niet voor zichzelf.
Maar omdat ze wist dat ze haar kinderen moest vertellen dat alles weer moeilijker zou worden.
Ze tekende het document stil.
Toen stond ze op.
“Het spijt me als ik problemen heb veroorzaakt,” zei ze zacht.
De manager knikte kort.
“U kunt vandaag uw spullen ophalen.”
Die middag liep Marina met een kleine doos naar buiten.
Dezelfde straat.
Dezelfde stoep.
Maar dit keer zonder werk.
Ze voelde zich leeg.
Toen stopte er plotseling een zwarte auto naast haar.
De deur ging open.
Een man in een elegant pak stapte uit.
“Meevrouw Marina Santos?” vroeg hij beleefd.
Ze keek verrast op.
“Ja?”
De man glimlachte licht.
“Mijn naam is Eduardo Ferreira. Ik werk voor meneer Alejandro Duarte.”
Marina herkende de naam meteen.
Alejandro Duarte was een van de rijkste zakenmensen van de stad.
“Waarom zoekt hij mij?” vroeg ze voorzichtig.
De man wees naar de auto.
“Hij zou u graag persoonlijk ontmoeten.”
Marina aarzelde even.
Maar uiteindelijk stapte ze in.
Tien minuten later stopte de auto voor een groot kantoorgebouw.
Binnen werd ze naar een ruime kamer gebracht met grote ramen.
Daar stond een man van rond de vijftig jaar bij het raam.
Toen hij zich omdraaide, zag Marina dat hij een klein meisje bij de hand hield.
Het meisje in de roze jas.
“Papa!” riep ze vrolijk toen ze Marina zag.
“Dat is de mevrouw die mij heeft gered!”
De man keek haar dankbaar aan.
“Mevrouw Santos,” zei hij warm. “Ik ben Alejandro Duarte.”
Marina wist even niet wat ze moest zeggen.
“Dankzij u is mijn dochter vandaag nog bij mij,” vervolgde hij.
Hij wees naar een stoel.
“Ga alstublieft zitten.”
Ze ging voorzichtig zitten.