Ethan draaide zich abrupt om toen hij mijn stem hoorde. Zijn ogen waren wijd open, niet van schuld, maar van schrik.

De kamer zag er totaal anders uit dan ik had verwacht. Geen romantische geheimen. Geen verborgen dubbelleven. Geen andere persoon.

In plaats daarvan stonden er medische apparaten op een klein tafeltje naast het bed. Een compacte monitor met een zacht blauw licht. Een masker met slang. Documenten verspreid over het bureau.

En Ethan… zat rechtop op het bed met een apparaat op zijn gezicht.

“Wat doe jij hier?” vroeg hij hees terwijl hij het masker afzette.

Ik kon nauwelijks praten. “Wat… wat is dit?”

Hij staarde naar de vloer en zuchtte diep. “Ik wilde niet dat je dit zo zou ontdekken.”

Ik stapte de kamer binnen. “Ontdekken wát?”

Lees verder op de volgende pagina