DEEL 2: De waarheid achter het uniform

De klas viel volledig stil.

Mijn vader stond nog steeds bij de deur met mijn blauwe notitieboekje in zijn hand.

Voor een moment leek niemand te weten wat hij moest zeggen.

Zelfs mevrouw Reynolds niet.

Ik veegde snel de tranen van mijn gezicht en stond op.

“Papa?”

Hij glimlachte vriendelijk.

“Je liet dit vanochtend op de achterbank liggen.”

Ik liep naar voren en pakte het notitieboekje aan.

Pas toen merkte ik dat hij mijn rode ogen zag.

Zijn glimlach verdween onmiddellijk.

“Ethan,” zei hij zacht. “Is alles in orde?”

Ik aarzelde.

De hele klas keek toe.

Mevrouw Reynolds schraapte ongemakkelijk haar keel.

“We hadden gewoon een klassengesprek over beroepen.”

Mijn vader knikte langzaam.

“Dat klinkt interessant.”

Toen keek hij naar mij.

Lees verder op de volgende pagina