Skip to content
De woorden van de advocaat hingen zwaar in de stille rechtszaal.
“Oh nee.”
Brian draaide zich langzaam naar zijn advocaat. Zijn zelfverzekerde glimlach begon te vervagen.
“Wat bedoel je?” vroeg hij.
De advocaat bladerde snel door het document, alsof hij hoopte dat hij zich had vergist. Maar hoe verder hij las, hoe bleker zijn gezicht werd.
Aan de andere kant van de tafel keek mijn advocaat, Dana Mercer, plotseling ook naar dezelfde pagina. Haar wenkbrauwen schoten omhoog.
Brian’s stem werd scherper.
“Mark, wat is er?”
Zijn advocaat legde het document langzaam neer.
“Brian… we hebben een probleem.”
De rechter keek over zijn bril.
“Is er iets dat de rechtbank moet weten?”
Mark slikte even voordat hij antwoordde.
“Edelachtbare… er staat een clausule in het financiële overzicht die… eerder niet volledig is besproken.”
Ik zat stil. Mijn handen lagen rustig op tafel.
Brian keek naar mij, zijn ogen plotseling argwanend.
“Claire… wat heb je gedaan?”
Ik glimlachte niet. Ik zei niets.
De rechter knikte naar Mark.
“Leg het uit.”
Mark bladerde opnieuw naar de pagina.
“Het grootste deel van het gezamenlijke vermogen — inclusief het huis, de voertuigen en de rekeningen — wordt inderdaad overgedragen aan mijn cliënt, meneer Brian Whitaker.”
Brian knikte ongeduldig.
“Ja, dat weten we.”