JA 👇

Megan bleef een paar seconden stil nadat ze de naam had uitgesproken.

“Nathan,” herhaalde ze zacht.

Ik wachtte op een uitleg. Een excuus. Misschien een haastige leugen.

Maar Megan keek me alleen recht aan. Haar gezicht was kalm, bijna vermoeid.

“Ik wist dat je me ooit zou zien,” zei ze uiteindelijk.

Mijn wenkbrauwen trokken samen.

“Wat bedoel je daarmee?”

Ze haalde langzaam adem.

“Bradley… ik wist al jaren van je affaires.”

Die woorden kwamen zo rustig dat het even duurde voordat ze tot me doordrongen.

“Dat is onmogelijk,” zei ik meteen. “Ik was altijd voorzichtig.”

Megan glimlachte flauwtjes.

“Niet voorzichtig genoeg.”

Ik voelde mijn wangen warm worden.

“Hoe lang?” vroeg ik.

“Lang genoeg,” antwoordde ze. “De eerste keer was ongeveer vier jaar geleden.”

Mijn maag draaide om.

“Waarom heb je nooit iets gezegd?”

Ze keek naar haar handen.

“Omdat ik hoopte dat het vanzelf zou stoppen.”

De stilte tussen ons werd zwaar.

Ik dacht terug aan alle keren dat ik laat thuis kwam. De smoesjes over overwerk. De verborgen berichten op mijn telefoon.

Ze had het allemaal geweten.

En toch was ze gebleven.

“En Nathan?” vroeg ik.

Ze keek me weer aan.

“Ik heb hem zes maanden geleden ontmoet.”

Lees verder op de volgende pagina