Skip to content
David voelde een koude rilling langs zijn rug lopen toen Dr. Mitchell die vraag stelde.
“Alleen oppassers,” herhaalde hij. “Maar geen van hen bleef lang. De meesten zeiden dat ze een andere baan hadden gevonden.”
Dr. Mitchell keek opnieuw naar Ethan, die nog steeds stil tegen de muur stond met zijn gezicht ertegen gedrukt.
“En… hebben ze ooit gezegd waarom ze vertrokken?” vroeg ze voorzichtig.
David dacht even na.
“Niet echt,” zei hij. “Een paar van hen leken gewoon… ongemakkelijk. Eén zei dat het huis ‘vreemd’ aanvoelde. Maar ik dacht dat ze overdreef.”
Dr. Mitchell knikte langzaam.
“Kinderen van deze leeftijd kunnen natuurlijk nog niet praten,” zei ze. “Maar ze reageren vaak op dingen die volwassenen niet meteen opmerken.”
“Zoals wat?” vroeg David.
Ze liep langzaam naar de hoek van de kamer waar Ethan stond.
De muur zag er normaal uit. Witte verf. Geen scheuren. Geen vochtplekken.
Toch bleef Ethan ernaar kijken alsof er iets achter zat.
“Mag ik iets proberen?” vroeg ze.
David knikte.
Dr. Mitchell ging op haar knieën zitten naast Ethan.
“Ethan,” zei ze zacht. “Mag ik hier kijken?”
Ze tikte voorzichtig op de muur.
Er klonk een dof geluid.