De woorden hingen nog in de lucht toen Diego langzaam zijn glas neerzette.

“Zeg het,” zei hij zacht.

Niemand bewoog.

Zelfs Graciela niet.

Ze keek hem aan alsof ze hem niet herkende.

“Wat bedoel je?” vroeg ze scherp.

Diego ademde diep in.

“De waarheid. Over papa.”

Het terras werd stiller dan het ooit had geweest. Zelfs de muziek van het restaurant leek plots verder weg.

Graciela lachte nerveus.

“Dit is niet het moment voor oude familieverhalen.”

Maar Diego schudde zijn hoofd.

“Het is precies het moment.”

Hij keek naar mij. Daarna naar mijn ouders. En toen weer naar haar.

“Je hebt mijn vrouw vandaag vernederd op onze eerste huwelijksverjaardag. Voor iedereen. Op een taart.”

Hij slikte.

Lees verder op de volgende pagina