…“Diego… ik… ik kan niet… alleen…” stamelde Doña Teresa, haar stem bijna een fluistering, trillend van angst of iets anders, iets wat Marisol niet eerder had gehoord.

Marisol voelde haar hart sneller kloppen. Ze wist niet wat ze verwachtte te horen, maar dit… dit was anders. Dit klonk niet als gewone angst, of het troostend zoeken naar een kind. Er zat iets in de toon, een intimiteit, een afhankelijkheid die verder ging dan moeder en zoon.

Ze duwde zachtjes tegen de deur en luisterde. Diego antwoordde rustig, bijna te rustig:

“Het is oké, mama. Ik ben hier… alles is goed. Sluit je ogen.”

Een rilling liep over Marisols rug. Het voelde verkeerd. Ze wist niet of het angst was, woede of verdriet, maar iets brak in haar hart. Haar huwelijk… haar hele leven… was opgebouwd op een illusie van veiligheid, van liefde. En nu leek alles te wankelen.

Ze voelde een impuls om de deur open te duwen, om Diego te confronteren, maar iets hield haar tegen. Ze wilde niet zomaar hun privéleven binnendringen, hoe gek en beangstigend dit ook leek. In plaats daarvan keerde ze terug naar haar slaapkamer, ging op het bed zitten en staarde naar het plafond. Haar gedachten draaiden in een duizelingwekkende cirkel.

Die ochtend, toen Diego weer in de keuken verscheen, probeerde Marisol haar normale toon aan te nemen, maar haar stem trilde:

“Diego… we moeten praten,” zei ze.

Diego keek haar aan, zijn ogen vriendelijk, maar er was een spanning in zijn gezicht die hij niet eerder had laten zien.

“Over wat?” vroeg hij, zijn stem kalm maar voorzichtig.

Lees verder op de volgende pagina