Skip to content
Ik bleef een paar seconden roerloos staan, mijn hand nog op de rugleuning van de stoel. Mijn gedachten gingen alle kanten op. Dit… dit kon toch niet echt zijn?
Maar toen hoorde ik de voordeur opengaan.
“Kom je nog?” riep Emily.
Er zat geen zwakte in haar stem. Geen onzekerheid. Alleen haast.
En zonder precies te begrijpen waarom… liep ik achter haar aan.
—
Buiten was de lucht fris. Emily liep zonder aarzelen naar de oprit, waar een kleine, oude auto stond.
“Wacht,” zei ik. “Van wie is die auto?”
“Van mij,” antwoordde ze droog. “Nou ja, officieel van mijn moeder. Maar zij stelt geen vragen.”
Ik keek haar aan. “Je moeder? Ik dacht dat je vader—”
“Mijn vader praat liever niet over haar,” onderbrak ze me. “Dat zegt al genoeg.”
Ze opende het portier en stapte in.
Ik bleef staan.
“Emily… als dit een grap is—”
“Het is geen grap,” zei ze, dit keer serieuzer. “En als je nu niet instapt, mis je de kans om te begrijpen wat hier echt gebeurt.”
Er zat iets in haar blik.
Geen speelsheid.
Maar vermoeidheid.
Alsof ze al veel te lang iets droeg wat niemand zag.
Ik slikte.
En stapte in.
—
We reden een tijdje in stilte.