Javier staarde naar mij vanuit de deuropening, zijn handen in zijn zakken, alsof hij probeerde te begrijpen wat er gebeurde. Zijn mond opende zich een paar keer, maar er kwam geen geluid uit. Hij had altijd gedacht dat macht te koop was, dat intimidatie, charme of financiële druk me op mijn knieën zouden brengen. Nu keek hij naar mij en zag een vrouw die niets meer te verliezen had… behalve controle, en dat had ik allang teruggevorderd.

“Wat doe je?” vroeg hij tenslotte, zijn stem trillend van ongeloof.

“Het huis verkopen,” zei ik simpel, terwijl ik de makelaar instrueerde de kamers te fotograferen. “Alles wat jij dacht dat je kon nemen, ligt nu buiten je bereik.”

Zijn ogen vernauwden zich. “Elena, je kunt dit niet doen. Wacht! We moeten praten… dit is ons huis!”

“Ons huis?” herhaalde ik, en voor het eerst voelde ik een bijna wrede glimlach opkomen. “Het huis was nooit van jou, Javier. Het is mijn erfstuk. Mijn vader gaf het mij. Alles wat je tot nu toe hebt geprobeerd te claimen, was slechts illusie.”

Hij stapte dichterbij, probeerde zijn gebruikelijke zelfverzekerde houding te herstellen, maar iets in zijn blik brak. Voor het eerst zag ik twijfel – een glimp van de man die dacht dat hij altijd kon winnen.

Lees verder op de volgende pagina