Sergio’s stem kwam eerst, zachter dan ik ooit van hem had gehoord.

“Mariana… wat bedoel je daarmee? Doe gewoon open, we kunnen dit later bespreken.”

Later.

Altijd dat woord.

Later praten, later oplossen, later begrijpen.

Maar ik was al te ver voorbij “later”.

Ik keek naar het scherm van mijn telefoon. De camera liet zien hoe hij een stap dichter naar de deur zette, zijn hand al half omhoog alsof hij nog steeds geloofde dat deze deur zich zou gedragen zoals altijd.

Alsof ik nog steeds dezelfde vrouw was die alles zou inslikken om de vrede te bewaren.

Ofelia kwam achter hem staan, haar stem scherp als glas.

“Zeg tegen haar dat ze niet zo dramatisch moet doen. Dit is een familiefeest!”

Mijn glimlach was klein.

Maar echt.

“Familiefeest?” herhaalde ik zacht.

Ik draaide de camera iets, zodat ze me beter konden zien via de intercom.

“Interessant woord,” zei ik. “Want familie respecteert eigendom niet. Familie vervalst geen documenten. Familie probeert geen huizen over te nemen achter iemands rug om.”

Er viel een korte stilte.

Toen hoorde ik een van de tantes fluisteren: “Welke documenten?”

En dat was precies waar ik op had gewacht.

Lees verder op de volgende pagina