De hitte van de brandende auto trok als een muur door de oprit. Ik kon nauwelijks ademhalen, niet alleen door de pijn van de weeën, maar door de schok van wat ik zag.

Jessica stond er nog steeds.

Alsof ze naar een vuurwerkshow keek.

Mijn moeder bewoog niet. Ze stond op de veranda, armen gekruist, alsof dit allemaal geen enkele invloed op haar had.

“Dit is jouw schuld,” riep Jessica ineens. “Je had niet zo dramatisch moeten doen!”

Ik wilde schreeuwen. Ik wilde rennen. Ik wilde Ryan oppakken en verdwijnen.

Maar mijn lichaam weigerde alles behalve pijn.

Weer een wee.

Sterker.

Mijn benen trilden.

Ryan trok harder aan mijn hand. “Mama… het is eng.”

Ik knielde op het grind, trok hem tegen me aan.

“Niet kijken,” fluisterde ik. “Blijf bij mij.”

De auto brandde verder achter ons. De hitte werd ondraaglijk.

En toen hoorde ik iets wat mijn wereld opnieuw kantelde.

Een sirene.

Eerst ver weg.

Toen dichterbij.

Jessica keek om zich heen, plots minder zeker.

“Ze heeft het echt gedaan,” mompelde ze.

Mijn moeder draaide eindelijk haar hoofd.

Lees verder op de volgende pagina