Diane verstijfde.

Een fractie van een seconde zag ik iets in haar ogen dat ik nog niet eerder had gezien — geen arrogantie, geen minachting… maar pure paniek.

“Leg die telefoon weg,” zei ze scherp.

Ik deed het tegenovergestelde. Ik hield hem steviger vast.

“Zeg het nog eens,” herhaalde ik rustig. “Dat ik geen goede moeder ben. Dat dit mijn schuld is.”

Ze keek naar Sophie in mijn armen, naar haar vuile gezichtje, haar kleine handjes die nog steeds mijn jas vastklampten… en toen weer naar de telefoon.

“Ik ga niet meedoen aan jouw toneelstukje,” snauwde ze uiteindelijk.

Maar het was te laat.

Want dit was geen toneel meer.

Dit was bewijs.

Ik stopte de telefoon niet weg. In plaats daarvan liep ik rechtstreeks naar de keuken, pakte een schone doek en begon voorzichtig Sophies gezicht schoon te maken. Ze bleef tegen me aan hangen, alsof ze bang was dat ik haar weer zou achterlaten.

“Het is oké,” fluisterde ik. “Mama is hier.”

Mijn stem brak een beetje.

Niet van zwakte.

Lees verder op de volgende pagina