Mijn adem stokte toen ik zijn woorden hoorde.

“Bent u de dochter van commissaris Robert Sullivan?”

Even dacht ik dat de verbinding slecht was. Dat mijn hersenen het verkeerd hadden opgepikt tussen alle stress, de baby in mijn buik, de kapotte auto, en de beelden die nog steeds op mijn netvlies brandden.

“Ja,” zei ik langzaam. “Dat ben ik.”

Er viel een korte stilte aan de andere kant van de lijn.

“Blijf waar u bent,” zei hij toen. Zijn stem was nu anders. Voorzichtig. Anders gewogen. “Ik stuur meteen ondersteuning. En… mevrouw Harper? Raak niets aan. Geen contact met uw echtgenoot totdat wij er zijn.”

De lijn werd verbroken.

Ik bleef staan op de stoep van het ziekenhuis, terwijl mensen langs me liepen alsof mijn leven niet in stukken lag. Alsof mijn baby niet elke seconde harder schopte door mijn stress. Alsof mijn wereld niet zojuist was verschoven van persoonlijk drama naar iets wat officieel en gevaarlijk was geworden.

Rechercheur Morrison keek me strak aan.

“Ze hebben uw vader gebeld?” vroeg ze.

Ik knikte langzaam. “Blijkbaar.”

Ze ademde scherp uit, alsof ze ineens de puzzel begreep waar ze al half in zat.

“Dan wordt dit geen standaard zaak meer,” zei ze zacht. “Mevrouw Harper… ik denk dat u zich moet voorbereiden op een heel ander soort onderzoek.”

Binnen een uur was alles veranderd.

Niet alleen mijn situatie, maar de hele toon eromheen.

Twee extra agenten arriveerden bij het ziekenhuis. Daarna een officier van interne zaken. En toen ik eindelijk werd meegenomen naar een rustige kamer om te zitten, zag ik voor het eerst hoe voorzichtig iedereen met me omging.

Lees verder op de volgende pagina