Het gejuich in de tuin stierf weg alsof iemand de volumeknop had omgedraaid.

Eén seconde daarvoor hadden mijn neven nog gelachen over privévilla’s en cocktails in Mexico. Nu stond iedereen stil, met glazen halverwege hun mond, terwijl drie mannen in donkere pakken door de achterpoort van het huis liepen.

Geen haast. Geen drama. Alleen controle.

Op hun jassen zat een klein embleem dat mijn familie duidelijk niet herkende, maar ik wel meteen.

Ministerie van Financiën – afdeling financiële opsporing.

Ik zette mijn papieren bordje rustig op de tafel.

Mijn vader, Harold Crane, keek eerst naar hen, daarna naar mij.

Zijn glimlach bleef nog even hangen, alsof zijn gezicht de realiteit nog niet had ingehaald.

“Kan ik u helpen?” riep hij uiteindelijk, met diezelfde zelfverzekerde toon die hij gebruikte bij familievergaderingen.

Lees verder op de volgende pagina