Daniel bleef in zijn auto zitten, zijn handen strak om het stuur geklemd terwijl zijn ademhaling onregelmatig werd. Het huis voor hem leek op het eerste gezicht gewoon – oud, misschien slecht onderhouden, maar niet meteen verdacht. En toch… alles in hem schreeuwde dat er iets niet klopte.

De grote blauwe deur was gesloten. De gordijnen waren dicht. Geen geluid. Geen beweging.

Maar Emma was daarbinnen.

Hij keek hoe zijn schoonmoeder, Helen, zonder aarzeling aanbeldde. De deur ging vrijwel meteen open, alsof iemand hen al verwachtte. Een vrouw van middelbare leeftijd verscheen in de deuropening. Ze glimlachte kort, keek vluchtig om zich heen, en liet hen snel binnen.

De deur sloot.

Daniel wachtte nog vijf minuten. Het voelde als een uur.

Zijn hart bonsde in zijn keel terwijl hij uitstapte en langzaam naar het huis liep. Elke stap voelde zwaar, alsof hij zich door dikke modder voortbewoog. Hij wist dat hij voorzichtig moest zijn. Als Emma gelijk had… dan was dit geen situatie waarin hij zomaar naar binnen kon stormen zonder plan.

Hij liep langs het huis, zogenaamd nonchalant, en probeerde door een van de ramen te gluren. Niets. Alleen reflectie.

Aan de achterkant van het huis zag hij iets.

Een kleine tuin, omringd door een houten hek. En daar—een zijdeur.

Gesloten, maar niet op slot.

Zijn vingers trilden licht toen hij de klink vastpakte.

Langzaam duwde hij de deur open.

Binnen was het stil.

Te stil.

De lucht rook vreemd – een mengeling van stof en iets chemisch dat hij niet meteen kon plaatsen. Hij stapte voorzichtig naar binnen en sloot de deur achter zich, waarbij hij ervoor zorgde dat hij geen geluid maakte.

Hij bevond zich in een smalle gang. Aan het einde hoorde hij stemmen.

Kinderen.

En volwassenen.

Hij slikte.

Voorzichtig liep hij dichterbij, elke stap gecontroleerd. De stemmen werden duidelijker.

“Goed zo, glimlach maar!” zei een vrouw.

Lees verder op de volgende pagina