De volgende ochtend werd ik wakker vóór Trevor.

Dat was niet ongewoon. Mijn lichaam was getraind om vroeg op te staan, zelfs op mijn vrije dagen. Wat wél anders was, was dat ik bleef liggen en naar het plafond staarde, zonder meteen naar mijn telefoon te grijpen of in mijn hoofd alvast een lijst te maken van alles wat nog moest gebeuren.

In plaats daarvan dacht ik aan mijn grootmoeder.

Zij had me ooit iets geleerd dat ik jarenlang alleen als charmant had beschouwd, maar nooit echt als noodzakelijk:
“Elegantie is geen kostuum, Rowan. Het is een keuze. En de kracht zit in wanneer je besluit hem te dragen.”

Ik stond op zonder geluid te maken, liep naar de badkamer en keek mezelf aan in de spiegel.

Geen make-up. Haar in een losse knot. Donkere kringen onder mijn ogen van nachtdiensten en adrenaline.

Niet “vrouwelijk”, volgens Trevor.

Prima.

Tegen de tijd dat hij wakker werd, zat ik al aan de keukentafel met een kop koffie. Maar niet zoals normaal — geen oversized trui, geen haastige houding.

Ik droeg een eenvoudige, zwarte jurk. Mijn haar viel los over mijn schouders. Subtiele make-up, niets overdreven. Alles precies… gecontroleerd.

Toen Trevor de keuken binnenkwam, bleef hij letterlijk in de deuropening staan.

“Wow,” zei hij. “Dit… dit bedoelde ik.”

Ik glimlachte licht.

“Ik weet het,” zei ik.