Ik voelde hoe mijn hart in mijn keel bonsde terwijl de stilte in de kamer zich als een deken over iedereen heen legde. Niemand durfde te bewegen. Niemand durfde te spreken. Zelfs de muziek, die nog zachtjes uit een hoek speelde, leek plotseling ongepast.

Ik haalde langzaam adem en stelde de vraag die in mijn borst brandde:

“Van wie is dat kind?”

Mijn stem klonk rustiger dan ik me voelde. Misschien was het de schok. Misschien was het iets anders—iets dat dieper zat dan verdriet alleen.

Carmen keek meteen naar de grond. Haar hand gleed van haar buik, alsof ze die ineens wilde verbergen. Miguel opende zijn mond, maar er kwam geen geluid uit.

“Zeg iets,” zei ik, dit keer scherper.

Miguel zette een stap naar voren. “Ana… ik kan het uitleggen.”

“Dan doe dat,” onderbrak ik hem. “Nu.”

Er ging een fluistering door de kamer. Mensen wisselden blikken uit, ongemakkelijk, alsof ze plotseling beseften dat ze getuige waren van iets waar ze nooit deel van hadden willen uitmaken.

Carmen slikte zichtbaar en keek eindelijk op. Haar ogen waren rood, alsof ze al gehuild had voordat ik binnenkwam.

“Het… het was niet de bedoeling dat je het zo zou ontdekken,” zei ze zacht.

Ik lachte kort, maar er zat geen humor in. “Dat is je grootste probleem op dit moment?”

Miguel streek met zijn hand door zijn haar, nerveus, alsof hij tijd probeerde te winnen. “Het begon toen jij die lange reis naar Madrid had,” zei hij. “Je was maanden weg, en—”

“Dus je besloot een kind te maken met mijn beste vriendin?” Mijn woorden sneden door de lucht.

“Het was een fout,” zei hij snel. “Eén keer—”

Lees verder op de volgende pagina