Ik knikte langzaam, terwijl mijn hand instinctief naar mijn buik ging.
“Wat is er gebeurd?” herhaalde ik, mijn stem zachter deze keer.

Sheriff Daniels keek me een moment onderzoekend aan, alsof hij probeerde in te schatten hoe sterk ik was.
“Mevrouw Harper is vannacht overleden,” zei hij rustig.

De woorden kwamen binnen als een klap, maar vreemd genoeg niet als een verrassing. Ze was fragiel geweest. Breekbaar. Alsof elk moment haar laatste kon zijn.

“Oh…” fluisterde ik. “Dat is… verschrikkelijk.”

Hij knikte. “Dat is het zeker. Maar dat is niet de enige reden dat we hier zijn.”

Mijn hart begon sneller te kloppen.
“Niet?”

Hij schudde zijn hoofd. “Ze heeft gisteren nog met iemand gesproken. Haar advocaat. En… uw naam kwam daarbij ter sprake.”

Mijn wenkbrauwen trokken samen. “Mijn naam? Maar… ik ken haar nauwelijks. Ik heb alleen haar gazon gemaaid.”

Een van de andere agenten, een vrouw met vriendelijke ogen, stapte iets dichterbij.
“Dat weten we,” zei ze zacht. “Ze heeft dat ook verteld.”

Sheriff Daniels haalde een envelop uit zijn jaszak.
“Ze heeft dit voor u achtergelaten.”

Ik staarde naar de envelop alsof hij plotseling kon verdwijnen. Mijn naam stond erop, geschreven in een licht trillend maar duidelijk handschrift.

Emily Carter.

Mijn vingers trilden toen ik hem aannam.
“Waarom zou ze…?”

“Misschien kunt u dat zelf ontdekken,” zei de sheriff.