Skip to content
Elara zette haar tas langzaam op de grond en keek Dante recht aan. Voor het eerst in lange tijd voelde ze geen angst, geen schuld… alleen helderheid.
“Wat bedoel je?” vroeg ze rustig.
Dante lachte kort, maar er zat niets vrolijks in.
“Speel geen spelletjes. De kaart werkte niet. Mijn moeder stond daar voor schut bij de bank.”
Vanuit de keuken klonk Martha’s stem:
“Niet alleen voor schut, ze hebben me behandeld alsof ik iets verkeerd deed!”
Elara haalde diep adem. Dit moment… ze had het zien aankomen. Maar nu het er was, voelde het anders dan ze had verwacht. Rustiger. Alsof er iets in haar op zijn plek viel.
“Ik heb de kaart geblokkeerd,” zei ze uiteindelijk.
De stilte die volgde was zwaar.
Dante’s gezicht verstarde.
“Wat heb je gedaan?”
“Ik heb hem geblokkeerd,” herhaalde ze. “En een nieuwe aangevraagd.”
Martha verscheen in de deuropening, haar ogen groot van ongeloof.
“Dat kun je niet menen.”
“Dat meen ik wel.”
Dante zette een stap naar voren.
“Waarom zou je zoiets doen zonder mij te overleggen?”
Elara keek hem even aan, alsof ze die vraag echt overwoog.
“Wanneer was de laatste keer dat jij iets met mij overlegde?” vroeg ze zacht.
Hij zweeg.
Ze ging verder, haar stem nog steeds beheerst.
“Mijn salaris komt van mijn werk. Mijn uren. Mijn inspanning. En toch… zie ik er bijna niets van terug.”
Martha snoof.
“Alles gaat naar het huishouden. Naar het gezin. Dat hoort zo.”
“Elk gezin is anders,” zei Elara. “Maar in dit huis… heb ik nooit echt mogen meebeslissen.”
Dante schudde zijn hoofd.
“Je overdrijft.”
“Doe ik dat?” vroeg ze.