“Sophie,” riep de stem opnieuw, dit keer dichterbij.

Ze draaide zich langzaam om, haar handdoek steviger om zich heen geklemd. De regen viel harder nu, druppels gleden over haar gezicht en vermengden zich met de tranen die ze niet eens had gemerkt.

Toen zag ze hem.

“Lucas…?” fluisterde ze.

Haar broer stond daar, net buiten de poort, zijn jas half doorweekt, zijn blik strak gericht op haar. Voor een paar seconden zei niemand iets. Zijn ogen gingen van haar gezicht naar haar blote voeten, naar de rode afdruk op haar wang… en weer terug.

En toen veranderde zijn uitdrukking.

Niet luid. Niet dramatisch.

Maar ijskoud.

Hij liep meteen naar haar toe, trok zonder een woord zijn jas uit en sloeg die om haar schouders.

“Kom,” zei hij rustig.

Sophie wilde iets zeggen, maar haar stem werkte niet mee. Ze knikte alleen en liet zich door hem begeleiden naar de auto die een paar meter verderop geparkeerd stond.

Net op dat moment ging de voordeur achter haar open.

Daniel stond in de deuropening.

“Wat is dit?” vroeg hij scherp. “Wat doe jij hier?”

Lucas draaide zich langzaam om.

De regen tikte tegen de grond. De lucht voelde zwaar.

“Dat is een vraag die jij beter aan jezelf kunt stellen,” zei Lucas kalm.

Daniel snoof. “Dit is een privézaak. Blijf erbuiten.”

Lees verder op de volgende pagina