De advocaat legde zijn bril iets lager op zijn neus en tikte zachtjes met zijn pen op de tweede envelop.

De kamer voelde ineens kleiner.

Miranda’s vingers verstevigden zich om mijn pols, maar haar dreigende grip van eerder was verdwenen. Dit keer zat er iets anders in.

Onrust.

“Dat document hoort daar niet,” zei ze snel. Te snel.

De advocaat keek niet op. “Mevrouw, alles wat hier ligt, is onderdeel van het nalatenschapsdossier van wijlen mevrouw Pearl.”

Mijn hart begon sneller te kloppen.

Jade, blijf rustig, zei ik tegen mezelf. Maar mijn ademhaling verried me.

De advocaat opende de envelop zorgvuldig, alsof hij wist dat wat erin zat gewicht had — niet alleen juridisch, maar ook persoonlijk.

“Dit,” begon hij, “is een aanvullend dossier dat enkele weken vóór het overlijden van mevrouw Pearl is opgesteld en gedeponeerd bij een onafhankelijke notaris.”

Miranda rechtte haar rug. “Ik ben haar enige dochter. Alles is al behandeld.”

“Dat klopt gedeeltelijk,” antwoordde hij kalm. “Maar niet volledig.”

Hij haalde een stapel papieren tevoorschijn.

Lees verder op de volgende pagina