Skip to content
De stilte in de balzaal werd niet gewoon stil.
Het werd zwaar.
Alsof de lucht zelf dikker werd en iedereen ineens moest werken om adem te halen.
Tessa’s hand zakte langzaam omlaag. Niet omdat iemand haar dat opdroeg, maar omdat haar lichaam niet meer wist wat het moest doen zonder haar zekerheden.
“Dat is onzin,” zei ze uiteindelijk, maar haar stem klonk anders. Dunner. Minder gecontroleerd.
Dominic keek haar niet eens aan.
Zijn ogen bleven op mij gericht.
Alsof hij wachtte tot ik zou bevestigen dat dit echt was.
Ik deed het niet.
Niet meteen.
—
Er ging een fluistering door de zaal.
“Thorne…?”
“Die Thorne?”
“Dat kan niet…”
Maar iedereen kende dat soort namen.
Namen die niet uitgelegd hoefden te worden.
—
Een oudere man aan de rand van de zaal zette zijn glas neer.
“Thorne International… die zitten in technologie en energie, toch?”
Iemand anders knikte langzaam.
“En vastgoed… overnames…”
De puzzel begon zich te vormen in de hoofden van mensen die net nog hadden gelachen.
En nu niet meer wisten waar ze moesten kijken.
—
Tessa deed een stap naar achteren.
Heel klein.
Maar ik zag het.
“Je liegt,” zei ze opnieuw, maar het klonk niet meer overtuigend.