Natalie’s vingers bleven een seconde op de rand van de zwarte map rusten, alsof ze nog niet helemaal begreep waarom mijn stem zo rustig klonk.

“Ga je gang,” herhaalde ik.

Ze sloeg hem open.

Eerst langzaam.

Toen sneller.

Ik zag het moment waarop haar blik veranderde.

Verwarring.

Daarna herkenning.

En toen… ongemak.

Adrien boog zich over haar schouder heen, zijn zelfverzekerde glimlach nog zichtbaar—maar die verdween al bij de tweede pagina.

“Wat is dit?” vroeg hij scherp.

Ik leunde achterover in mijn stoel.

“Lees verder.”

De eerste pagina bevatte bankafschriften.

Overboekingen.

Niet van mij naar hen.

Maar van hen… onderling.

Grote bedragen.

Onregelmatig.

Lees verder op de volgende pagina