Victoria stond daar niet alsof ze betrapt was.

Integendeel.

Ze stond daar alsof dit precies was hoe het hoorde.

Een glas champagne in haar hand, haar perfecte glimlach nog steeds intact, haar ogen koud en ongehaast. Alsof mijn moeder op de grond slechts een detail was in een groter decor.

Achter haar hoorde ik gelach vanuit het huis. Niemand had door dat de echte wereld net was ingestort in die tuin.

Mijn moeder keek op.

Haar ogen vonden mij pas na een paar seconden. Alsof ze niet zeker wist of ik echt was.

“Ethan…” fluisterde ze.

En dat was genoeg.

Alles in mij brak stil, niet met een explosie, maar met een diepe, gevaarlijke rust.

Victoria draaide zich langzaam om toen ze mijn stem hoorde.

“Oh,” zei ze. “Je bent vroeg thuis.”

Geen schrik. Geen schaamte.

Alleen irritatie.

Alsof ik haar planning verstoorde.

Ik liep niet meteen naar mijn moeder. Ik keek eerst naar Victoria.

Lang. Stil.

“Wat is dit?” vroeg ik.

Lees verder op de volgende pagina