Monica werkte door alsof niets haar kon raken. Het zachte klikken van haar camera vulde de ruimte waar vroeger alleen gesprekken en kleine dagelijkse geluiden hadden geklonken. Harrison stond midden in de woonkamer, zijn blik springend tussen mij en haar, alsof hij probeerde te begrijpen wanneer hij de controle precies was kwijtgeraakt.

Hij vond het moment niet.

Omdat het geen moment was geweest.

Het was een opeenstapeling.

“Dit slaat nergens op,” zei hij uiteindelijk. “Je overdrijft. Het gaat om een auto.”

Ik keek hem aan.

“Het ging nooit om de auto,” zei ik rustig.

Hij haalde gefrustreerd adem en liep een paar passen door de kamer, alsof beweging hem zou helpen nadenken.

“Oké,” zei hij, zijn toon veranderend. “Prima. Ik bel Tiffany, ze brengt hem terug. Klaar. Probleem opgelost.”

Ik schudde mijn hoofd.

“Dat is geen oplossing,” zei ik. “Dat is terugdraaien wat je nooit had mogen doen.”

Hij kneep zijn ogen samen.

“Wat wil je dan, Elena? Dat ik me verontschuldig?”

Ik dacht even na.

“Dat zou een begin zijn,” zei ik. “Maar het verandert niets aan wat erachter zit.”

Monica kwam de trap af, noteerde iets op haar tablet en liep richting de keuken.

Lees verder op de volgende pagina