Skip to content
Harper slikte opnieuw, deze keer harder, alsof ze probeerde het brok in haar keel fysiek weg te duwen.
“Een engel?” herhaalde ze zacht, bijna ongelovig.
Het kleine meisje knikte serieus, alsof het een logische conclusie was.
“Je gaf me net een koekje,” zei Grace. “Engelen zijn lief.”
Een korte, bijna pijnlijke glimlach trok over Harper’s gezicht. Ze wist niet wat ze moest zeggen. De kou, de honger, de leegte van de straat — alles leek even minder zwaar door de eenvoud van dat kinderlijke oordeel.
Achter Grace stond de man nog steeds. Hij had zich iets verplaatst, maar hij bleef op afstand. Zijn houding was alert, beschermend, maar niet bedreigend. Hij keek niet naar Harper alsof ze gevaarlijk was, maar ook niet alsof hij haar volledig vertrouwde.
“Grace,” riep hij rustig, “kom even hier.”
Maar het meisje bewoog niet.