Ik liep de lobby binnen zonder te haasten.

Niet omdat ik tijd had.

Maar omdat ik controle had.

De marmeren vloer weerkaatste mijn stappen terwijl de portier me kort aankeek. Hij kende me. Natuurlijk kende hij me. Ik woonde hier al jaren, lang voordat Spencer ooit met een weekendtas en charmante verhalen mijn leven binnenkwam.

“Goedemorgen, Mallory,” zei hij.

“Goedemorgen, Daniel,” antwoordde ik rustig.

Mijn stem trilde niet.

Dat verraste me nog het meest.

Bij het administratiekantoor zat Claire achter haar bureau, zoals altijd georganiseerd, scherp en onmogelijk te imponeren. Ze keek op toen ik binnenkwam en glimlachte professioneel.

“Mallory, alles goed?”

Ik legde de map voor haar neer.

“Niet helemaal,” zei ik. “Maar dat gaat zo veranderen.”

Ze trok één wenkbrauw op — een subtiel teken dat ze luisterde.

Ik opende de map en schoof het huurcontract naar voren.

Lees verder op de volgende pagina