Phillip keek naar de envelop alsof die zwaarder woog dan papier ooit zou moeten doen.

Zijn vingers raakten de rand, maar hij opende hem nog niet. Hij wist al genoeg.

“Ma…” begon hij, zijn stem onzeker.

Adelaide hield haar hand licht omhoog. Niet streng. Niet boos. Gewoon… beslist.

“Lees het eerst,” zei ze rustig.

Melinda rolde met haar ogen, maar er zat minder zelfvertrouwen in dan anders. “Wat is dit nou weer? We hebben geen tijd voor drama.”

Adelaide keek haar aan. Niet gekwetst. Niet klein.

Gewoon recht.

“Dit is geen drama,” zei ze. “Dit is duidelijkheid.”

Phillip haalde diep adem en opende de envelop. Het geluid van het papier klonk luid in de stille kamer.

Zijn ogen gleden over de eerste regels. Toen de tweede.

Zijn gezicht veranderde.

Lees verder op de volgende pagina