Skip to content
Xavier Thorne liep niet zomaar een zaal binnen.
Hij vulde hem.
Niet met lawaai, niet met arrogantie, maar met die stille vanzelfsprekendheid van iemand die gewend is dat de wereld zich net iets anders gedraagt zodra hij verschijnt.
Zijn pak was donker, eenvoudig, maar perfect gesneden. Geen overdreven luxe, geen show. Juist dat maakte hem gevaarlijker in dit soort ruimtes.
Mensen die willen imponeren, kleden zich vaak luid. Mensen die al macht hebben, hoeven dat niet.
Ik voelde hoe zelfs aan tafel 19 de chaos even stopte.
Parker liet zijn kleurpotlood vallen.
Tante Maude werd half wakker en keek verward om zich heen.
En ergens aan de andere kant van de zaal verstijfde mijn broer Jeffrey.
Hij zag hem.
Natuurlijk zag hij hem.
Jeffrey zette meteen zijn perfecte glimlach op. Die glimlach die hij gebruikte wanneer hij dacht dat hij een kans rook.
Hij bewoog zich door de menigte alsof hij al jaren in deze wereld thuishoorde.