Franklin schraapte zijn keel en begon te lezen.

“Beste Caleb en Amber,

Als jullie deze brief horen, betekent dat dat mijn tijd gekomen is en dat ik er niet meer ben om dingen uit te leggen zoals ik dat graag had gewild. Daarom heb ik ervoor gekozen om mijn woorden zorgvuldig op papier te zetten—niet alleen om afscheid te nemen, maar ook om duidelijkheid te scheppen.”

Er viel een stilte in de kamer die zwaarder was dan alles wat we die dag hadden gevoeld.

Caleb boog zijn hoofd nog verder. Amber zat nog steeds rechtop, maar haar vingers, die net nog zelfverzekerd op haar knie tikten, waren nu volledig stil.

Franklin las verder.

“Caleb, mijn lieve zoon… jij hebt altijd geprobeerd het goede te doen, zelfs wanneer dat betekende dat je jezelf op de tweede plaats zette. Dat is iets waar ik trots op ben, maar ook iets waar ik me zorgen over maak.”

Caleb sloot zijn ogen.

“En Amber…”

Franklin aarzelde even, alsof hij wist dat wat kwam de lucht nog zwaarder zou maken.

“Ik heb je het afgelopen jaar goed leren kennen. Misschien beter dan jij dacht.”

Amber slikte. Haar kaak spande zich aan.

“Toen ik ziek werd, zag ik wie er kwam om liefde te geven… en wie er kwam om te nemen.”

De woorden bleven hangen.

Lees verder op de volgende pagina