Het ijskoude water sloeg als een muur om me heen.

De wereld verdween in een doffe, grijze chaos. Geluiden werden gedempt, vervormd, alsof ik onder een dikke glazen koepel zat. Ellie’s hand schoot instinctief in de mijne, haar kleine vingers verstrengeld met de mijne met een kracht die niet bij haar leeftijd paste.

Boven ons klonken geschreeuw en paniek.

Maar alles wat ik kon voelen, was de kou.

“Ellie!” riep ik, terwijl ik haar dichter tegen me aantrok.

Ze hapte naar adem, haar gezichtje bleek in het schemerige licht dat door het wateroppervlak brak. “Mama… ik kan niet—”

“Wel,” fluisterde ik dringend. “Blijf bij mij.”

Mijn lichaam vocht tegen de schok van het water. Mijn kleren trokken me naar beneden, zwaar en meedogenloos. Maar iets anders dreef me vooruit: pure wilskracht.

Boven ons klonken ineens andere geluiden.

Helikopterbladen.

Eerst één.

Toen nog een.

Het geluid groeide snel, dreigend, alsof de lucht zelf zich opende.