Logan haalde me in bij de ingang van de parkeerplaats.

“Riley, wacht,” zei hij hijgend. Zijn stem klonk anders dan binnen. Minder zeker. Minder beschermd.

Ik draaide me langzaam om, de taartdoos nog steeds stevig in mijn handen.

“Wat wil je zeggen?” vroeg ik rustig.

Hij keek even naar de doos, alsof hij niet wist waar hij moest beginnen.

“Je had dat niet moeten doen,” zei hij uiteindelijk. “Cody is dronken van zijn eigen ego, dat weet je toch. Maar dit… dit was een scène.”

Ik knikte langzaam.

“En wat hij tegen mij zei?” vroeg ik.

Logan zweeg.

Die stilte. Weer diezelfde stilte.

Altijd op het verkeerde moment.

“Ik dacht dat je het zou negeren,” zei hij uiteindelijk.

Ik lachte zacht. Niet omdat het grappig was. Maar omdat het precies was wat ik al vreesde.

“Dus dat is jouw grens?” zei ik. “Hoeveel ik moet verdragen voordat jij je ongemakkelijk voelt?”

Hij wreef over zijn gezicht.

“Het is mijn beste vriend, Riley.”

“En ik ben je vrouw,” zei ik.

Dat woord hing tussen ons in alsof het zijn betekenis kwijt was.

Logan keek weg.