Ik stond een paar seconden roerloos in de hal van ons gebouw.

De liftdeuren gingen open en dicht achter me, mensen kwamen en gingen, maar het enige wat ik zag was die doos met mijn dochters spullen alsof haar hele bestaan even terzijde was geschoven.

“Mevrouw? Gaat het wel?” vroeg de conciërge voorzichtig.

Ik hoorde hem nauwelijks.

Mijn hand ging automatisch naar Chloe’s tekenmap. Binnenin zaten haar schetsen: kleine potloodtekeningen van ons gezin, onze hond, haar droom om architect te worden. Alles wat ze in stilte opbouwde, werd nu letterlijk in een verhuisdoos gegooid.

Ik ademde scherp in en belde opnieuw Lucas.

Deze keer nam hij op.

“Waar ben jij?” vroeg hij meteen.