Emily veegde langzaam de wijn van haar gezicht. Niemand durfde nog te lachen. Zelfs de kinderen aan tafel keken zwijgend naar hun borden. Het enige geluid in de kamer was het zachte tikken van de klok aan de muur.

Daniel fronste.
“Waar heb je het over?” vroeg hij nerveus.

Emily haalde diep adem. Haar handen trilden nog steeds, maar haar stem werd steviger.
“Ik heb iemand gebeld die onderweg is.”

Margaret snoof minachtend.
“Dramatisch gedoe. Omdat er een beetje wijn op je jurk zit?”

Ik stapte dichter naar mijn zus toe. Nu zag ik pas hoe moe ze werkelijk was. Donkere kringen onder haar ogen, een kleine blauwe plek bij haar pols die half verborgen zat onder haar mouw. Mijn maag draaide om.

Emily keek niet meer naar mij. Haar blik bleef gericht op Daniel.

“Je dacht dat ik niets zou doen,” zei ze zacht. “Dat ik alles wel zou blijven accepteren.”

Daniel schoof ongemakkelijk heen en weer op zijn stoel.
“Emily, niet nu. We hebben gasten.”

Lees verder op de volgende pagina