Marlenes glimlach verdween zo snel dat het bijna medelijden had kunnen opwekken.

Bijna.

Ze zat naast Keith aan de houten tafel in de rechtszaal, nog steeds gekleed alsof ze naar een brunch ging in plaats van naar een rechtszaak. Haar parelketting rustte strak tegen haar hals. Keith hield zijn arm over de rugleuning van haar stoel alsof zelfvertrouwen hetzelfde was als gelijk hebben.

De rechter bladerde opnieuw door hun “familiebewoningsovereenkomst”.

“Dus u beweert,” zei hij langzaam, “dat mevrouw Diane Holloway verplicht is haar woning te delen omdat haar moeder daar tijdelijk heeft gewoond?”

Marlene kuchte.

“Onze moeder beschouwde het als familie-erfgoed.”

“Is dat juridisch vastgelegd?”

“Nee, maar—”

“Dan zijn we klaar met dat argument.”

De rechter schoof het papier opzij alsof het een restaurantmenu was.

Ik voelde mijn handen trillen onder de tafel, maar niet van angst.

Van twintig jaar ingeslikte woede.

Want dit ging nooit alleen over een huis.

Lees verder op de volgende pagina